Nie jest niczym odkrywczym, że teatr (w tym także operowy) jest organizmem żywym, realizującym się tu i teraz, nieprzewidywalnym tworem scenicznym, w którym zdarzyć się wszystko może – często w najmniej oczekiwanym momencie. Bywa i tak, że w ostatniej chwili trzeba wszystko „wywrócić do góry nogami”, by spektakl mógł się odbyć, a widz nie stracił

Jerzy Waldorff – zmarły w 1999 roku – niezapomniany polski pisarz, publicysta, krytyk muzyczny i działacz społeczny często powtarzał, że muzyka łagodzi obyczaje. Przekonujemy się o tym – mniej lub bardziej – każdego dnia, często nie zdając sobie z tego sprawy, że właśnie muzyka wpływa na nas i nasz nastrój, samopoczucie i spojrzenie na otaczający nas świat. Jedno jest pewne – bez muzyki nasze życie

Ja sobie nie mogłem pozwolić na to, żebym nie był wymagający, żeby cokolwiek było źle wykonane, jak mogło być dobrze zrobione. Przecież to ja byłem podpisany pod choreografią baletów, które wystawiałem – czy miałem dopuścić do tego, żeby publiczność okrzyknęła mnie kiepskim choreografem?! Te słowa Feliksa Parnella – twórcy łódzkiego baletu – mówią same za

Trudno sobie wyobrazić życie bez tańca, a jeszcze trudniej bez radości i przyjemności jakie sprawia oglądanie spektaklu baletowego… I taniec więc doczekał się a swojego wyróżnienia. Międzynarodowy Dzień Tańca – ustanowiony w 1982 roku przez Międzynarodowy Instytut Teatralny – jest właśnie owym świętem. 29 kwietnia wybrano na pamiątkę chrztu (1727 rok) francuskiego tancerza i choreografa Jeana-Georges’a Noverre’a – wielkiego reformatora tańca scenicznego, najwybitniejszego twórcy i teoretyka tzw. ballet d’action

————– Od 1982 roku 29 kwietnia jest międzynarodowym świętem tańca. To również dzień, w którym świat upamiętnia urodziny Jeana-Georges’aNoverre’a, wybitnego francuskiego choreografa XVIII wieku, pierwszego wielkiego reformatora sztuki tańca. Domagał się on, aby taniec opowiadał wspaniałe historie o duszy i charakterze człowieka, podobnie jak w literaturze robią to sztuki Williama Szekspira. Taniec pozwala każdemu wyrażać

Kiedy pojawił się w 1974 roku – jako wychowanek prof. Bogusława Madeya – w Teatrze Wielkim w Łodzi, chyba sam nie przypuszczał, że właśnie ten teatr stanie się jego artystycznym domem, w którym spędzi swoje najlepsze dyrygenckie lata. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, w klasie dyrygentury symfoniczno-operowej Bogusława Madeya. Jeszcze w czasie studiów został zaangażowany do Teatru Wielkiego w Łodzi, gdzie przeszedł wszystkie stopnie kariery dyrygenckiej (asystent dyrygenta, dyrygent, kierownik