Gdy miała trzy lata, jej ojciec zmienił nazwisko na Szayer i przeniósł się wraz z rodziną do Starego Sącza, gdzie otworzył kancelarię adwokacką, a wkrótce porem został burmistrzem i pełnił tę funkcję przez siedemnaście lat.
Ada Sari – bo o niej mowa – właściwie Jadwiga Szayer urodziła się 29 czerwca 1886 w Wadowicach,a zmarła 12 lipca 1968 w Aleksandrowie Kujawskim – polska śpiewaczka operowa, sopran koloraturowy, aktorka i pedagog wokalna. W latach 1905–1907 kształciła przyszłych adeptów sztuki wokalnej w Prywatnej Szkole Muzycznej hrabiny Pizzamano w Wiedniu. W latach 1907–1909 kontynuowała naukę śpiewu w Mediolanie. Występowała w teatrze w Rzymie, a następnie na najbardziej renomowanych scenach operowych świata (m.in. La Scala w Mediolanie, Carnegie Hall w Nowym Jorku).
Podczas II wojny światowej mieszkała w Warszawie, gdzie założyła własne studio operowe i poświęciła się pracy pedagogicznej. Jej najbardziej znanymi uczennicami były m.in.: Bogna Sokorska, Urszula Trawińska-Moroz, Nina Stano, Maria Fołtyn, Zdzisława Donat, Lidia Kłobucka, które z dumą i wielką atencją wypowiadały się o Maestrze.
Po wojnie na krótko wróciła na scenę operową, przede wszystkim jednak uczyła młodych w Konserwatorium Krakowskim (1946–1947). W 1947 wróciła do Warszawy, gdzie otworzyła klasę śpiewu w stołecznej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej (uzyskała tytuł profesora nadzwyczajnego), uczyła także w Średniej Szkole Muzycznej nr 1.
Artystka zmarła 12 lipca 1968; pochowana została na cmentarzu Powązkowskim w Alei Zasłużonych.
Warto pamiętać o takich Postaciach polskiej opery…

zdjęcie po lewej: Ada Sari, fot. wikipedia