Stojąc na scenie Teatru Wielkiego w 1968 roku i witając publiczność na pierwszych Spotkaniach Baletowych przez myśl mi nie przeszło, że będę to czynił przez niemal czterdzieści lat. Pierwsza edycja łódzkiego festiwalu baletowego (bo taka to nazwa przyjęła się w środowisku baletowym) odbiła się echem w całym kraju. Sam Jerzy Waldorff wszem i wobec głosił potrzebą kontynuowania tego przeglądu sztuki baletowej. Jego oraz innych krytyków pochlebne opinie dotarły widocznie do odpowiednich uszu, bowiem Ministerstwo Kultury i Sztuki przyznało na kolejne Łódzkie Spotkania Baletowe dotacje tak hojną, że mogliśmy myśleć o zaproszeniu zespołów baletowych z najwyższej światowej półki.
To wspomnienie Stanisława Dyzbardisa – pierwszego i wieloletniego kierownika literackiego naszego Teatru – najlepiej pokazuje z jaką pasją do sprawy podeszli wszyscy a historia Łódzkich Spotkań Baletowych udowadnia jak bardzo potrzebne są Łodzi, ale też całemu polskiemu środowisku baletowemu. Potwierdzała to każda ich edycja.
Oby tak dalej!..

zdjęcie po lewej: Stanisław Dyzbardis, fot. Chwalisław Zieliński