Gdy telewizja stawiała pierwsze kroki, Ona była niekwestionowaną królową dekoracji. Przemieniła TVP w prawdziwie europejskie medium. Jej zmysł artystyczny i pionierski sposób tworzenia zaznaczył się także w świecie mody. Do dzisiaj styl Xymeny Zaniewskiej jest rozpoznawalny na całym świecie. Sanitariuszka wojenna i miłośniczka woltyżerki została legendą już za życia. Pisał o Artystce dziennikarz – Paweł Kołakowski. Mieliśmy to szczęście, że także w naszym Teatrze, ta

Nie, nie … to wcale nie pomyłka. To będzie pierwsze na naszej scenie – po operze Camilla Saint Saënsa Samson i Dalila – spotkanie z muzyką tego wybitnego kompozytora francuskiego. W swojej drodze muzycznej piastował stanowisko organisty, koncertował w Europie i Afryce, a w czasie wojny francusko-pruskiej (1870) koncertował na rzecz rannych. Był człowiekiem niezwykle wszechstronnym utrzymującym intensywne kontakty m.in. z Wagnerem, Lisztem, Berliozem i Bizetem. Tym razem na naszej scenie zabrzmi

Potrzebna jest dziś nowa wyobraźnia miłosierdzia, której przejawem będzie nie tyle i nie tylko skuteczność pomocy, ale zdolność bycia bliźnim dla cierpiącego człowieka, solidaryzowania się z nim, tak aby gest pomocy nie był odczuwalny jako poniżająca jałmużna, ale jako świadectwo braterskiej wspólnoty. Te słowa z jednej z homilii Jana Pawła II, w obliczu tego, co już o trzech lat dzieje się

Muzyka jest dla mnie głównym źródłem inspiracji. Nigdy nie zaczynałem tworzenia spektaklu od pracy z librettem czy od wymyślenia wątku dramatycznego, chyba, że muzyka mi go podsuwa. Jest taki rodzaj muzyki, który wprost skłania do opowiedzenia historii. Te słowa Giorgia Madii – znakomitego tancerza, choreografa i reżysera – najlepiej charakteryzują jego realizacje sceniczne. I wspaniale się

Właśnie mija (20 lutego br.) dokładnie 10 lat od kiedy pożegnaliśmy na zawsze Maestra Antoniego Wicherka. Jako muzyka kształtowali Artystę m.in. Kazimierz Wiłkomirski i Adam Kopyciński a także Walerian Bierdiajew, u którego był aspirantem. Ukończył też studia w Conservatorio Benedetto Marcello w Wenecji. Jako dyrygent, działał kolejno w Operze Poznańskiej, Operze Warszawskiej gdzie w latach 1973–1981 był pierwszym dyrygentem i dyrektorem artystycznym.

Poważni  kompozytorzy – najwspanialsi twórcy tego gatunku i jego wielbiciele – nie rzadko  potrafili zabłysnąć poczuciem humoru, w tym także na własny temat  i dzieł muzycznych, które tworzyli. Wystarczy przytoczyć  –  dla poprawienia sobie nastroju – kilka ich „złotych myśli”, by przekonać się, że refleks i fantazja towarzyszyła im w najmniej oczekiwanych sytuacjach. Przykłady?… Proszę

Cóż mogę napisać?… Przeżywam straszny okres. Choroba krtani dokucz mi bardziej psychicznie, niż poprzez bóle fizyczne. Wyjeżdżam do Brukseli do słynnego specjalisty. Czy można będzie mi pomóc? Czy zrezygnują ze mnie? Tak dalej być nie może… Jestem tutaj w Brukseli. Czuję się bardzo nieszczęśliwy! Powiedziano, że będę potrzebował około sześciu tygodni. Nie zasłużyłem sobie na

Fidelio jako klasyczna „opera wolnościowa” posiada w niemieckim dziedzictwie narodowościowym pozycję niezaprzeczalną, choć w przeciwieństwie do innych mistrzowskich dzieł ciążyła na niej niezasłużona opinia niezbyt udanej, a według klasycznych mierników- opery o wątpliwej wartości. Sam kompozytor, krótko przed śmiercią mówił o niej: to moje duchowe dziecko sprawiło mi największe bóle tworzenia, jak również przysporzyło najwięcej zmartwień, ale dlatego jest mi